VeineMAGAZINE 42

COLUMN HENK-WILLEM LAAN - Ouder Op mijn schouder... Elke ochtend begint hetzelfde: ik buk, sla mijn armen om Joas heen en til hem naar beneden. Negentien jaar is hij inmiddels. Terwijl andere jongens van die leeftijd niet meer getild worden, hangt Joas stevig aan me vast. Zijn armen om mijn nek, zijn hoofd tegen mijn schouder. Het kost kracht, maar het geeft ook iets terug. Veel vaders en moeders zien hun zoon langzaam loskomen. Zoals ook mijn andere zoon. De blik naar buiten, naar vrienden, meisjes, studie, werk. Het hoort zo: kinderen groeien op, ouders laten los. Bij Joas is dat anders. Ik heb veel moeten loslaten dat bij een ‘gewone’ negentienjarige wel vanzelfsprekend is: school, zelfstandigheid, toekomstplannen. Maar daar staat iets bijzonders tegenover: ik krijg nog elke dag een knuffel. En niet zomaar een knuffel, maar een volle, stevige omhelzing. Soms ontdek ik later op de dag nog een vlek op mijn blouse of shirt. Een druppel speeksel, een veeg snot. Het staat natuurlijk niet echt professioneel en even schaam ik me. Maar dan denk ik: ach, laat maar. Het is mijn stille herinnering aan dat moment van nabijheid. Aan het feit dat hij mij, letterlijk, zijn hele gewicht toevertrouwt. Misschien is dat wel de mooiste kant van dit leven met Joas. Waar anderen afscheid nemen van de vanzelfsprekende nabijheid van hun kind, krijg ik die juist elke dag. Het dragen van mijn zoon is niet alleen zwaar, het is ook bijzonder. Hij dwingt me om even stil te staan, om écht aanwezig te zijn. En zijn liefde te ontvangen. En zo loop ik soms de dag door met een plek op mijn schouder. Voor de buitenwereld misschien een vlek, voor mij een teken. Een bewijs dat ik hem gedragen heb - en dat hij mij, op zijn manier, ook draagt. • 11