VeineMAGAZINE 42

EVA KOPPIUS - (kinder)Ergotherapeut COLUMN Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving. Onderwijs voor iedereen… maar dan ook écht... Toen ik hoorde dat de tien-vragenrubriek in deze Veine over inclusief onderwijs zou gaan, dacht ik terug aan mijn begintijd als kinderergotherapeut, alweer heel wat jaren geleden. Toen gingen kinderen die “anders” waren bijna automatisch naar het speciaal onderwijs, vaak ver bij hun huis vandaan, waardoor ze letterlijk én figuurlijk uit beeld raakten. Toen in 2014 de Wet Passend Onderwijs kwam, stond ik te juichen. Eindelijk! dacht ik. Eindelijk gaat het onderwijs écht aansluiten bij kinderen in plaats van andersom. Maar ja… naïef als ik was, dacht ik ook dat er stevig was nagedacht over de uitvoering. Inmiddels weet ik: die uitvoering is nog steeds zoeken, schuren en improviseren. Ik werk dagelijks met kinderen van vier tot twintig jaar, het liefst op de plek waar het misloopt: de school. Vanuit het Onderwijscollectief ondersteun ik leerkrachten bij vragen over prikkelverwerking, motoriek, aangepast meubilair, ADL- zelfstandigheid, belastbaarheid of executieve vaardigheden. Ieder kind vraagt om een eigen maatwerk oplossing. Ik zie het als mijn missie dat ieder kind zo optimaal mogelijk zich kan ontwikkelen. Het liefst op de school in de buurt waar hij of zij al zit. Maar steeds vaker word ik ingeschakeld als “laatste redmiddel”. De school heeft alles geprobeerd, iedereen is oververmoeid en de roep om overplaatsing naar speciaal onderwijs klinkt dwingend. Alleen… het speciaal onderwijs zit ramvol. Aan het begin van het schooljaar hoorde ik zelfs dat sommige regio’s nog maar een handjevol plekken hadden en toen moest het jaar nog starten. En dan ontstaan er situaties die niemand wil. Het knelt en schuurt enorm waardoor er schrijnende toestanden ontstaan. Een kind dat écht intensieve ondersteuning nodig heeft, moet tóch op de reguliere school blijven. De leerkracht raakt overvraagd en overbelast en uitval ligt op de loer. De medeleerlingen ondervinden ook last, want zij krijgen minder aandacht. Ouders die boos worden en eisen dat “die leerling” weg moet. En uiteindelijk: een kind dat thuis komt te zitten, zijn zelfvertrouwen kwijtraakt en nog verder achterop raakt. Voor ouders die dit herkennen: jullie pijn, onmacht en vermoeidheid zie ik dagelijks. Passend onderwijs raakt niet alleen het kind, maar het hele gezin. Ik ben blij dat ik niet in de politiek zit, want dit is ingewikkelde materie. Maar één ding weet ik wel: de groep kinderen die tussen wal en schip valt, wordt groter. En we mógen ze niet laten vallen. In Amerika gaat het gros van de kinderen met een uitdaging gewoon naar school, maar heeft een buddy naast zich die hem of haar ondersteunt waar nodig. Zou dat in Nederland kunnen? Ik denk van wel. En ik denk ook dat het heel veel druk zou weghalen voor leerkrachten, voor ouders, voor kinderen. Nederland wil onderwijs voor iedereen. Er is nog veel werk aan de winkel om dit hardop te kunnen uitspreken! • 25