VeineMAGAZINE 42

De droom die we waar hebben gemaakt... Afgelopen 1 november vierden we niet alleen de tweeëntwintigste verjaardag van onze dochter. We vierden ook dat het twaalfenhalf jaar geleden was dat we ons eigen kinderdagcentrum openden. Een centrum dat ooit begon als een droom van vier moeders die een plek wilden waar hun ernstig meervoudig beperkte kinderen konden bloeien. Een veilige haven. Een plek waar de kinderen met liefde, kennis, aandacht en tijd begeleid zouden worden. Toen we openden, na bijna drie jaar voorbereiding, dachten we dat we er wáren. Het gebouw stond, we hadden goede medewerkers aangenomen, het zwembad was prachtig, alles glom… Wat kon er nog misgaan? Nou, zoals we inmiddels weten: alles én niets. Het gebouw was slechts het jasje. De echte reis begon pas toen de deuren opengingen. We moesten een team vormen, kwaliteit borgen, processen schrijven die niet alleen mooi op papier stonden maar ook klopten in het dagelijks werk. En in die twaalfenhalf jaar kwamen hoogtepunten én diepe dalen. We vierden tientallen feestjes maar daar tegenover stond het zware verdriet na het overlijden van twee kinderen en onze voorzitter. Corona legde ons stil, langdurig zieke medewerkers, financiële gaten, halflege groepen. Telkens als het net even rustig was, kwam er een nieuwe uitdaging. En ondertussen vroeg ik mij als moeder weleens af: “Wat als ik al die uren, al die energie, in mijn eigen kind had gestoken?” Het antwoord zal ik nooit weten. Ik zie wel dat mijn dochter zich super ontwikkeld heeft mede dankzij alle therapie, de aandacht en de deskundige zorg binnen ons KDC. Misschien was dat ergens anders nooit gelukt? Of wel? Ook dat zal ik nooit weten. Wat ik wél weet, is dat er nu zeventien kinderen elke dag binnenstappen en -rijden in een omgeving waar ze gezien worden, waar ruimte is voor ontwikkeling. Dat er vijfentwintig medewerkers een veilige, warme werkplek hebben. En dat meer dan veertig vrijwilligers zinvol werk doen, waar niet alleen het KDC blij van wordt, zij zelf ook. Ons KDC is een thuis geworden, niet alleen voor onze dochter, maar voor zóveel anderen. Ik hoorde laatst dat veel ouderinitiatieven na een paar jaar stranden door conflicten of uitgeputte kartrekkers. Dat had ons ook kunnen overkomen. Maar twaalfenhalf jaar later staan we er nog, met drie van de vier ‘founding mothers’, schouder aan schouder. Het kostte veel energie, soms té veel. Maar als ik de kinderen zie lachen, als ik de verbondenheid van onze bijzondere community voel, dan weet ik één ding zeker, het was het waard. Omdat sommige dromen het verdienen om écht uit te komen! • COLUMN CHRIS - Moeder 63