VeineMAGAZINE 43

8 VITALITEIT 9 CONTENT CREATOR IN EENWERELD DIE NOG NIET INCLUSIEF IS Vandaag de dag is Quinty content creator. Ze deelt haar leven, stelt ongemakkelijke vragen aan de kaak en laat zien wat wél kan. Toch merkt ze dat de wereld van social media nog lang niet inclusief is. “Als ik had gelopen, had ik met mijn volgersaantal misschien wel kunnen stoppen met werken”, zegt ze nuchter. “Veel merken vinden het toch ingewikkeld: een rolstoel. Gelukkig werk ik met mooie partijen, maar het is niet vanzelfsprekend.” Reizen is haar grote droom. De wereld ontdekken én laten zien dat het kan, ook met een beperking. Tegelijkertijd kiest ze voor zeker- heid: ze probeert het weer voor elkaar te krijgen om de opleiding tot verpleegkundige te volgen . “Social media kunnen morgen instor- ten. Dan heb ik in ieder geval mijn diploma.” Die combinatie van werken en social media bijhouden vraagt veel energie. Na een werk- dag kampt ze soms met zenuwpijn, terwijl er online continue druk is om zichtbaar te blijven. “Mensen denken dat je met elke video geld verdient. Dat is echt onzin.” ‘IK ZOU LIEVER DOODWILLEN’ EN ANDERE (SOMS GOEDBEDOELDE) MISSERS Quinty’s grootste missie? Educatie. Niet alleen voor mensen mét, maar juist zonder beperking. Ze wil dat ongemakkelijke vragen en goedbedoelde opmerkingen verdwijnen. “Op school heb ik vroeger nooit iets geleerd over mensen met een beperking. Wat katheteri- seren is, hoorde ik voor eerst toen ik mijn verpleegkunde opleiding volgde”, vertelt Quinty. Eigenlijk gek als je bedenkt hoeveel mensen in onze samenleving een beperking hebben. Hoe anders zou het zijn als kinderen daarover al kennis meekrijgen? Quinty: “Je wordt dagelijks geconfronteerd met opmerkingen. Van ‘Kun je nog seks hebben’ tot ‘Respect, goed dat je dit allemaal doet, ik zou liever dood willen’. Wat moet ik nou met zo’n uitspraak?” Ze snijdt in haar video’s ook onderwerpen aan die anderen misschien spannend vinden – intimiteit, daten, zelfstandigheid. Dat levert soms nóg directere vragen op. “Dan zeggen mensen: ‘Ja, maar hoe zit het dan bij jóu?’ En ergens snap ik die nieuwsgierigheid. Maar het laat zien hoeveel onwetendheid er nog is.” Haar doel is helder: normaliseren. Mensen met een beperking horen zichtbaar te zijn op straat, in media, in campagnes. “Ik dacht dat mijn leven voorbijwas, maar ik kan nog steeds veel.”