VeineMAGAZINE 25

COLUMN • 63 5 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfentwintig 25 vijfent EVA KOPPIUS - (kinder)ergotherapeut Eva heeft een eigen praktijk in Zwartewaal en Brielle. Zij helpt en adviseert kinderen tussen vier en twintig jaar op kinderdagcentra, scholen en/of bij ouders thuis in Zwartewaal, Brielle en verre omgeving. Bram doet volledig mee en wij groeien met hem mee! In mijn eerste column in Veine schreef ik over Bram. Ik kwam bij hem op de plaatselijke basisschool. Deze zomervakantie kreeg ik een telefoontje van zijn moeder met de vraag of ik weer eens mee wilde denken. Fijn om hen weer te ontmoeten! De maandag na mijn vakantie belde ik aan bij de voordeur en Bram deed zelf open. Bram is nu een bijna veertienjarige puber van ruim één meter tachtig met nog steeds die sprankelende ogen. Hij had shockwave therapie gekregen zodat zijn rechterhand meer ontspannen en open zou worden en moest met mij gaan oefenen van de therapeuten. Helaas had de shockwave maar een week minimale ontspanning gegeven dus moesten we het plan een beetje aanpassen. Nou, daar zaten we dan aan de keukentafel. Bram, zijn moeder en ik praatten over hoe het nu ging met Bram en wat hij wilde leren van mij. Wat speelt er nu in zijn leven wat belangrijk is waarvoor hij die rechterhand wil inzetten? Ik kan je zeggen; een puber vindt het allemaal wel best, het gaat goed en het lukt prima. En lukt het niet? Dan doet zijn moeder het toch voor hem? Moeder wil hem graag zelfstandiger maken en Bram geeft uiteindelijk aan dat hij het dan best wel wil proberen. Bram gaat na de vakantie naar de tweede klas havo op een middelbare school acht kilometer verderop. Hij heeft net een elektrisch ondersteunde driewielzitfiets gekregen met een stoere fietskrat, net als andere tieners. Heerlijk, nu hoeft Bram niet meer gebracht te worden of twintig minuten naar de bushalte te lopen. Hij doet nu mee met zijn vrienden en kan zelf overal heen. Maar ja, alleen een hoodie aan is wel koud op de fiets net als een open jasje. En die mouwen die altijd te strak zijn… Hier moeten we samen over nadenken. Al pratende over dagelijks terugkerende handelingen thuis en op school komen we op activiteiten die op dit moment belangrijk zijn voor Bram en daar zijn we dus mee aan de slag gegaan. Bram is gemotiveerd om niet alleen tijdens de therapie, maar ook gedurende de rest van de week te oefenen om het geleerde onder de knie te krijgen en moeder is blij dat Bram zelfstandiger wordt. Bram en zijn moeder zullen mij in de komende jaren regelmatig kortdurend inschakelen om Bram zo zelfstandig mogelijk te maken, maar dan wel door te werken aan de obstakels binnen de activiteiten die op dat moment belangrijk zijn in het leven van Bram. Want knoopjes van een overhemd met één hand dichtdoen is op dit moment totaal niet belangrijk voor Bram, maar wel dat hij zijn sokken kan aantrekken, zijn haar kan wassen en zelf zijn gel in zijn haar kan doen.  •