VeineMAGAZINE 37

UIT ETEN Voor onze Nadja zijn twee zaken enorm belangrijk: ‘wat trek ik aan?’ en ‘wat gaan we eten?’. Ze leeft van maaltijd naar maaltijd met tussenstops voor de koffiemomenten. Ik heb daar al eens over geschreven, namelijk dat het best een uitdaging is om ervoor te zorgen dat ze niet dichtgroeit, desalniettemin vinden we het ook belangrijk om mee te geven dat eten een gezellig moment mag zijn om van te genieten. Een koffietje op de markt, een lunch in de stad, een etentje elke vakantie, het hoort erbij. Dat ‘genieten’ voor ons soms meer voelt als een Houdini-tour met klotsende oksels, zal er voor buitenstaanders soms uitzien als een slapstick, die ik jullie niet wil onthouden. Misschien herkennen jullie het wel. En dan bedoel ik niet de te hoge drempels, te smalle doorgangen, te lage tafels waar de rolstoel niet onder past en dergelijke. Nee, ik bedoel dan hoe het eruit kan zien, wij in een restaurant. Voorbeelden te over, maar ik pik er een willekeurige avond uit: Wij: zoon, Nadja, oudere buurvrouw – die als een oma voor Nadja is – en ik, gingen naar de Italiaan. Zoonlief liep alvast met de moeizaam lopende oude buurvrouw vooruit, terwijl ik Nadja uit de rolstoelbus haalde. Ik reed haar net van de oprijplaat toen het ineens keihard begon te regenen. In een poging zoon en buurvrouw snel een paraplu te brengen, struikelde ik over de rolstoelbusbanden waarmee de rolstoel in de bus vergrendeld wordt. Ik viel op mijn knieën op straat. Au! In het restaurant was het rumoerig, we konden elkaar over tafel nauwelijks verstaan. Zoon en ik wisselden een blik, Nadja zou overprikkeld raken. Snel bestellen maar. De appelsap kwam met zo’n papieren rietje waar Nadja niets mee kon. Ze had het 80 VEINE COLUMN VAN ANNE