VeineMAGAZINE 37

bovenste gedeelte er binnen dertig seconden vanaf gebeten. Maar, gelukkig kwam de pizza. De kaasslierten dropen als bloed bij Dracula uit haar mond, maar dat mocht de pret niet drukken. Nadja wilde hem he-le-maal opeten, tot letterlijk kokhalzen aan toe. Andere gasten keken naar haar, ik drukte snel een servet tegen haar mond. Zelf trok ze ondertussen de papieren placemat van tafel, net op tijd had ik haar bord nog te pakken. Toe namen wij koffie, Nadja nam uiteraard een toetje, maar omdat ik mijn cannoli, die op het schoteltje bij de koffie lag, liet liggen, mocht zij die toch wel? Vooruit dan maar. Ik hielp met afhappen en Nadja beet snoeihard in mijn vingers, de tranen sprongen in mijn ogen. Eindelijk konden we afrekenen. Zo snel mogelijk wilde ik weg uit het te warme, overvolle restaurant. Maar, afgeleid door Nadja die met haar rolstoel bijna een grote vaas omver rolde en zelf haar jas aan probeerde te doen en daardoor met haar maaiende armen bijna een andere gast in het gezicht sloeg, typte ik te vaak de verkeerde pincode in. Achter me stonden andere gasten die wilden afrekenen. Ik kreeg het nog warmer. Uiteindelijk pakte ik Nadja’s bankpas maar, zij kon best een keer trakteren toch? • 81 COLUMN VAN ANNE