VeineMAGAZINE 39

COLUMN HENK-WILLEM LAAN - Ouder Nieuwe columnist... Graag stellen we je voor aan onze nieuwe columnist: Henk-Willem Laan. Voor velen wellicht al een bekend gezicht omdat Henk-Willem bijna acht jaar lang directeur-bestuurder van Stichting het Gehandicapte Kind was. Afgelopen 1 december nam hij afscheid van deze ‘droombaan’, zoals hij zelf zijn job omschreef. Als vader van onder anderen een zoon met (zeer) ernstige meervoudige beperkingen, sloot zijn privéleven heel goed aan bij de missie van de stichting; opkomen voor alle kinderen met een beperking in Nederland. Diezelfde privésituatie deed hem ook besluiten zijn leven om te gooien. Hij wil samen met zijn vrouw Liesbeth en andere ouders, voor hun zoon en andere jongvolwassenen met (zeer) ernstige meervoudige beperkingen, een wooninitiatief in Den Haag tot stand brengen. Een inclusieve woonplek gebaseerd op de principes van SlowCare, met veel zorg, aandacht en liefde voor deze kwetsbare doelgroep. Wij vroegen Henk-Willem om zijn ervaringen voor ons bij te houden in een column. Lees en leef mee of laat je inspireren door de ervaringen die hij deelt! Henk-Willem met zijn gezin 19 “Ik kan hier niet over nadenken en wil er niet over praten.” Uit huis gaan van onze gehandicapte zoon Joas was jarenlang geen onderwerp tussen mij en mijn vrouw Liesbeth. Te pijnlijk om over na te denken dat we de zorg voor onze volledige afhankelijke jongen zouden overdragen aan anderen. Maar toen onze Joas vorig jaar achttien jaar werd en Liesbeth inmiddels twee hartinfarcten had gehad, was er wel het besef dat we hierover wel moesten gaan praten. Joas is onze lieve, vrolijke zoon. Geboren met ernstige verstandelijke en meervoudige beperkingen. Wat zou hij zelf eigenlijk willen? Daar zijn we toen over na gaan denken. Om vervolgens mogelijke woonplekken te gaan bekijken. Bij de zorginstellingen die wij bekeken, schrokken we. Slapen met als toezicht alleen een digitale camera op grote afstand. Veel personeelswisselingen en de aangekondigde sluiting van het zwembad. Op zo’n plek voelt het niet veilig en keert Joas in zichzelf en kwijnt hij weg. Dit wil hij niet, en wij zeker ook niet. Hieruit ontstond de Woondroom. Onze Joas die het kleine geluk kan vinden in dingen die voor hem belangrijk zijn. Dat hij zijn gele speelgoedfototoestelletje mag vasthouden als hij het spannend vindt. Dat de mensen om hem heen van hem houden, dat hij iedereen mag knuffelen. En dat zijn favoriete slaapliedje gezongen wordt voor het slapengaan. En waar hij een aai over zijn bol krijgt als hij ’s nachts wakker wordt. Waar hij heerlijk mag zwemmen. En mag helpen bij de was, veel met zijn rolstoel buiten mag ‘wandelen’ en naar de supermarkt waar hij op zijn eigen snelheid, mag helpen bij het inpakken van enkele boodschappen. We willen Joas en andere jongvolwassenen een unieke woonplek gaan bieden, een beschermende, liefdevolle plek, een thuis. Zij kunnen zelf ook zoveel aan onze samenleving geven. Een woondroom die alleen mogelijk kan worden gemaakt door zorgzame medewerkers met een roeping, een betrokken wijk en een liefdevol netwerk van vrijwilligers en gevers. Zodat deze bijzondere jongvolwassenen volmondig ‘ja’ krijgen op de vraag: mag ik dan bij jou? (LUISTER HET LIEDJE VAN CLAUDIA DE BREIJ) Mag ik dan bij jou schuilen Als het nergens anders kan En als ik moet huilen Droog jij m'n tranen dan? Want als ik bij jou mag Mag jij altijd bij mij • 18