VeineMAGAZINE 41

Het huis uit... De kogel is door de kerk: onze meervoudig gehandicapte dochter gaat het huis uit. “Op kamers”, roep ik vrolijk tegen iedereen die het horen wil. En ja, ik meen het. Ik heb er een goed gevoel over. Misschien omdat ik al jaren bezig ben met de realisatie van de woning waar ze straks gaat wonen. Misschien omdat ik een paar jaar geleden al ben begonnen met hardop zeggen dat ik de zorg zwaar vind. Altijd gevolgd door de goedmakende woorden: “Maar het is een heerlijk kind, hoor!” En dat is ook echt waar. Ze heeft humor. Als ik haar met moeite de dijk op duw tijdens een wandeling, kreunt ze en roept: “Oeh, zwaar!” En als ik loop te klooien met haar steunkousen, zegt ze doodleuk: “Zal ik je even helpen?” We lachen veel samen, maar het is ook zwaar. We hebben al tweeëntwintig jaar een grote baby in huis. En met de zorg voor de andere kinderen erbij, komt het erop neer dat we al een kwart eeuw luiers verschonen, eten geven, tandjes poetsen, schoenen aantrekken, jassen dichtritsen en een kind duwen als we op straat wandelen. En dan heb ik het nog niet over de meer ‘abnormale’ taken: medicijnen geven, klysma’s zetten, steunkousen aantrekken en midden in de nacht aan haar bed staan tijdens een epileptische aanval. Thuis zijn de meningen verdeeld. Mijn man vindt het lastig. “We doen haar weg”, zegt hij. Als ik vraag waarom hij dat zo voelt, komt het vooral omdat zij deze beslissing niet zelf neemt, wij doen dat voor haar. Rationeel weet hij ook dat het goed is, maar zijn gevoel zegt wat anders, We zullen allemaal moeten wennen aan de nieuwe situatie. Ik vind het vooral fijn dat ik de zware zorg kan overlaten aan anderen. Aan medewerkers die haar met liefde én kunde begeleiden, misschien zelfs beter dan ik. En dat ik de leuke dingen wel mag blijven doen. Samen uit eten, waarbij ze dertig keer aan de ober vraagt: “Mag ik water?” terwijl haar glas nog vol zit. Of die kleine wandelingen waarbij ze op iedereen commentaar heeft: “Leuke broek”, “Mooie tas” en “Klep dicht!” als ze een openstaande auto ziet. Gewoon met elkaar genieten! • COLUMN CHRIS - moeder 60 VEINE 61