Column Anne: Mensenwerk 

We klagen wat af als het gaat om de zorg voor onze kinderen: onderbezetting, wisselende begeleiders, zorgverleners die er niets van begrijpen, taxichauffeurs die veel te laat komen… Vaak terecht. Maar misschien is het goed om óók te benoemen wat er wel goed gaat?

Ik begin:  

• De taxichauffeur die niet alleen mij maar ook Nadja goedemorgen zegt en een rode neus opzet omdat Nadja zo gek is van Bassie en Adriaan. 

• De begeleiding van de dagbesteding die iedere dag weer vrolijk gemutst klaarstaat en mee weet te bewegen als Nadja iets niet wil. Die weten te balanceren tussen: keuzes geven, afspraken maken en alternatieven bieden omdat ze begrijpen dat Nadja graag wat regie houdt. 

• De begeleidster op de zorgboerderij die Nadja haar taak af laat maken, ondanks dat het eigenlijk tijd is voor een volgende activiteit en nooit boos wordt als Nadja weer eens te laat komt omdat ze moeite heeft met opstaan, maar daarentegen zegt: “Wat fijn dat je er bent.” 

• Dat er gezien wordt dat Nadja een nieuwe bril/broek/jasje heeft. Er onthouden wordt dat ze iets spannends (tandarts, dokter) of iets leuks had en daarnaar gevraagd wordt. 

• Dat het logeerhuis een bad maakt van de douchebrancard omdat ze zo graag baddert en haar kleding voor de volgende dag zo klaarlegt dat ze er ‘s morgens vanuit de bedbox bij kan. Dat ze een disco-avond organiseren omdat Nadja haar discobal bij zich heeft. 

• Dat het geen punt is dat Nadja altijd veel knoopjes, riemen, sieraden en haarspeldjes heeft die meer tijd kosten dan de praktische-look. 

• Als de zorg haar luier wisselt omdat Nadja erom vraagt, ook al is het nog geen tijd voor de vaste verschoningsronde.  

• De zorgverlener die onderzoekt waaróm Nadja boos is en blijft zoeken naar manieren om haar te begrijpen als ze moeilijk verstaanbaar is. 

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het bewijst maar weer: zorg is mensenwerk. Tegen al die fijne mensen in Nadja’s wereld wil ik zeggen: “Dank je wel. Jullie maken het verschil.”