Column Arie: Zorgen

Zorgen moet je doen, niet maken.

Elke ochtend loop ik langs een muur vol teksten. Elf stuks inmiddels, zorgvuldig gekozen en opgehangen in ons familiebedrijf voor maatwerk hulpmiddelen. Maar die ene zin blijft hangen: zorgen moet je doen, niet maken. Simpel, maar raak. Bij rondleidingen zie ik het gebeuren. Sommigen lezen de teksten vluchtig, anderen blijven staan. Dan volgt er vaak een ander gesprek. Want hoewel we onze boterham verdienen met hulpmiddelen, draait het daar eigenlijk niet om. Het gaat om de vraag vóór het hulpmiddel: wat heb je nodig om mee te kunnen doen? Die vraag slaan we te vaak over. Ons systeem betaalt voor het product, niet voor het advies. En al helemaal niet voor het behalen van het doel. Zorgen doen we allemaal. Dag en nacht, vaak doodmoe, maar met liefde. Zorgen maken doen we ook. Maar steeds vaker maken we ons zorgen over dingen die niets bijdragen. En daar wringt het. Een hulpmiddel moet ontlasten, niet belasten. Toch raakt het systeem vast, juist voor de mensen die dit blad lezen. Hier gaat het niet om een tijdelijk bed na een ziekenhuisopname, maar om een hulpmiddel dat je nooit kunt missen. Ik loop al een tijdje mee. Heb systemen zien komen en gaan. Vroeger was niet alles beter, maar één ding zie ik wel: steeds meer mensen lopen vast in een onnavolgbaar web van regels. Zorgverzekeraar? Gemeente? Dealer? Fabrikant? UWV? Zorgkantoor? Of toch dat ene bureautje ertussen? En dan die samengestelde hulpmiddelen, elk met een eigen vergoedingsroute. Overal opnieuw bewijzen dat je scoliose nog bestaat, of dat je been nog steeds geamputeerd is. Wist u trouwens dat een ligorthese als luxeartikel wordt gezien en dus hoog BTW heeft, terwijl dezelfde in zithouding op een rolstoel laag belast wordt? Ik maak me zorgen. Om mijn klanten. Om de branche. Uit onze cijfers blijkt dat het aanvraagtraject tot twintig keer langer duurt dan het maken van de rolstoel zelf. En ondertussen roepen we dat de zorg onbetaalbaar wordt. Dat klopt. Maar belast de doelgroep daar niet mee. Haal alles weg wat geen waarde toevoegt. Zodat het hulpmiddel snel bij de juiste persoon komt. Zodat wij kunnen doen wat we het liefst doen: WAAR kan ik u blij mee maken? Oh, natuurlijk gaan we dat voor u regelen.