Column Henk-Willem: Uit huis

“Ik kan hier niet over nadenken en wil er niet over praten.” 

Uit huis gaan van onze gehandicapte zoon Joas was jarenlang geen onderwerp tussen mij en mijn vrouw Liesbeth. Te pijnlijk om over na te denken dat we de zorg voor onze volledige afhankelijk jongen zouden overdragen aan anderen. Maar toen onze Joas vorig jaar achttien jaar werd, en Liesbeth inmiddels twee hartinfarcten had gehad, was er wel het besef dat we hierover wel moesten gaan praten. 

Joas is onze lieve, vrolijke zoon. Geboren met ernstige verstandelijke en meervoudige beperkingen. Wat zou hij zelf eigenlijk willen? Daar zijn we toen over na gaan denken. Om vervolgens mogelijke woonplekken te gaan bekijken.  

Bij de zorginstellingen die wij bekeken, schrokken we. Slapen met als toezicht alleen een digitale camera op grote afstand. Veel personeelswisselingen en de aangekondigde sluiting van het zwembad. Op zo’n plek voelt het niet veilig en keert Joas in zichzelf en kwijnt hij weg. Dit wil hij niet, en wij zeker ook niet.  

Hieruit ontstond de Woondroom.   

Onze Joas die het kleine geluk kan vinden in dingen die voor hem belangrijk zijn. Dat hij zijn gele speelgoedfototoestelletje mag vasthouden als hij het spannend vindt. Dat de mensen om hem heen van hem houden, dat hij iedereen mag knuffelen. En dat zijn favoriete slaapliedje gezongen wordt voor het slapengaan. En waar hij een aai over zijn bol krijgt als hij ’s nachts wakker wordt. Waar hij heerlijk mag zwemmen. En mag helpen bij de was, veel met zijn rolstoel buiten mag ‘wandelen’ en naar de supermarkt waar hij, op zijn eigen snelheid, mag helpen bij het inpakken van enkele boodschappen. 

We willen Joas en andere jongvolwassenen een unieke woonplek gaan bieden, een beschermende, liefdevolle plek, een thuis. Zij kunnen zelf ook zoveel aan onze samenleving geven. Een woondroom die alleen mogelijk kan worden gemaakt door zorgzame medewerkers met een roeping, een betrokken wijk en een liefdevol netwerk van vrijwilligers en gevers. Zodat deze bijzondere jongvolwassenen volmondig ‘ja’ krijgen op de vraag: mag ik dan bij jou?  

(Luister het liedje van Claudia de Breij) 

Mag ik dan bij jou schuilen 

Als het nergens anders kan 

En als ik moet huilen 

Droog jij m’n tranen dan? 

Want als ik bij jou mag 

Mag jij altijd bij mij