Column Anne: Nagellak

Nadja is een tuttebel, dat weten jullie al. Blazers, brillen en schoenen draagt ze in matchende kleuren. Ze is dol op kraagjes, armbandjes en horloges. Haar haar moet altijd op zolder in een grote knot met vrolijke speldjes ‘zodat het een bloemetje wordt’.  

Dat daar ook nagellak bij hoort, is logisch. Ook daar wordt over nagedacht: de kleur moet of bij de outfit passen of bij een thema. Bijvoorbeeld in herfst-, sinterklaas- of kerstkleuren. Het thema feest zit er eigenlijk altijd in, want dat betekent namelijk: een laagje glitterlak over de nagellak heen. Al is dat meer om een praktische reden: “Dan blijft het langer zitten, mama.” Wijsneus. 

Het is dinsdagavond en ik haal mijn nagellak eraf. Nadja kijkt toe en vindt dat haar eigen nagellak er ook niet meer zo netjes op zit. Het mag er af. 

“Weet je het zeker?”, vraag ik. “Het is pas dinsdag, hè.” De gebruikelijke routine is dat Nadja’s nagellak er pas op woensdag af gaat. Donderdag en vrijdag gaat ze naar de zorgboerderij en dan hoeft ze geen mooie nagels. En geen lekker luchtje op ook trouwens, want: “Daar houden dieren niet van.” 

 “Het maakt niet uit, mam.” Nadja kijkt me stellig aan. “Haal het er maar af.” Maar als dochterlief een uurtje later in bed ligt en ik rustig op de bank zit, hoor ik haar huilen. Met grote uithalen. Ineens realiseert ze zich dat ze dan de volgende dag op de andere dagbesteding bij haar werkoutfit geen bijpassend gelakte nagels heeft.  

“Tja”’ zeg ik. “Voor een keertje is het niet zo erg is, toch?” Maar het is tegen dovemansoren. Dat het haar eigen idee was hoef ik al helemaal niet in te brengen.  

Voor haar nachtrust én mijn rustige avondje op de bank, stel ik voor morgen een kwartiertje eerder op te staan en dan haar nagels weer mooi te maken. Dat is goed.  

Met een knuffel en een zucht stop ik haar weer in en trek de deur opnieuw achter me dicht. 

 Nu maar hopen dat de taxi niet veel te vroeg komt…