skip to Main Content

Column Chris: Aan de kant! Komt een lift aan! 

Niet erg zachtjes roept ze terwijl er niemand in de buurt is: “Aan de kant, komt een lift aan!” Sinds kort hebben we een prachtige plafondlift, waardoor tillen niet meer nodig is. Dat we daar bijna zeventien jaar voor nodig hadden, vind ik inmiddels ongelooflijk, maar zo gaan die dingen.
Toen we te horen kregen dat onze dochter ernstig beperkt was, weet ik nog dat ik meteen dacht ‘vreselijk om achter zo’n rolstoel te lopen’. Ongelooflijk dat ik op dat moment met een baby in mijn armen daar al over nadacht. In de jaren die volgden, kon ze gelukkig nog heel lang in een buggy. Dat zag er toch een stuk ‘minder gehandicapt’ uit. Toen ze zes was en de vijfde buggy definitief versleten, moesten we er toch maar aan beginnen; een rolstoel. Ik kan het mij als de dag gisteren herinneren. De eerste beste dag dat ik erachter liep, was ik zo trots. Mijn meisje zat kaarsrecht en als een koningin keek ze om zich heen.
De tillift was misschien een beetje anders, maar je zou een parallel kunnen trekken. Ik wilde er absoluut niet aan beginnen. We gingen wel naar de sportschool, dat tillen konden we best nog even volhouden. Ik vond zo’n tillift iets voor zorgmedewerkers, afstandelijk en het kostte veel te veel tijd. Voordat je je kind omhoog had, had ik haar allang in haar stoel en had ik meteen even lekker met haar gekroeld :-)
Maar eerlijk is eerlijk, steeds vaker zag ik tegen het tillen op. Moest ik even energie verzamelen voordat ik eraan begon. Wachtte ik tot er iemand thuiskwam, zodat we het samen konden doen. Dus dan toch maar eens praten met een tilliftleverancier?
Gisteravond waren mijn dochter en ik samen thuis. Even in de statafel, er weer uit, een schone luier, even in de stoel om daarna naar bed te gaan. Geen probleem. Wat ben ik blij met die lift! Het gemak waarmee ik alle transfers kan doen; ik heb niet langer de hulp van anderen nodig. En mijn dochter, die moest best wel even wennen. Ze was de eerste keren meteen wat overprikkeld en begon dan zachtjes te huilen als ik haar omhoog ‘takelde’. Maar alles went, na een paar dagen wist ze niet beter. Gisteravond bracht ik haar in een doodstil huis naar bed. “Aan de kant, komt een lift aan!”, riep ze tegen niemand. Ik moet er weer om lachen, een beetje om mijzelf, een beetje om haar!

Back To Top